Μικρογονιμοποίηση (ICSI)

Η Ενδοκυτταροπλασματική Έγχυση Σπερματοζωαρίων, ή μικρογονιμοποίηση όπως αναφέρεται συνήθως, έχει επιτρέψει σε ζευγάρια με ανδρικό παράγοντα υπογονιμότητας να έχουν μια επιτυχημένη θεραπεία. Πριν την εμφάνισή της μεθόδου το 1992, αυτά τα ζευγάρια δε θα είχαν επιτύχει ικανοποιητικά ποσοστά γονιμοποίησης ή θα είχαν πολύ χαμηλά ποσοστά με τη χρήση των καθιερωμένων τεχνικών εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Τα ζευγάρια προετοιμάζονται για τη μικρογονιμοποίηση όπως και για τη συνήθη εξωσωματική γονιμοποίηση, δηλαδή με τη διέγερση των ωοθηκών και τη συλλογή ωαρίων. Ένα μοναδικό, κινητό, μορφολογικά φυσιολογικό σπέρμα εντοπίζεται με προσοχή, συλλέγεται με γυάλινη πιπέττα και εισάγεται απευθείας στο κυτταρόπλασμα (κέντρο) κάθε ώριμου ωαρίου. Τα γονιμοποιημένα έμβρυα αφήνονται να αναπτυχθούν όπως και στη συνήθη διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης πριν τη εμβρυομεταφορά.

Για το ICSI απαιτείται πολύ μικρή ποσότητα σπέρματος και η διαδικασία περιλαμβάνει την απευθείας διείσδυση του σπέρματος στο ωάριο.
Επομένως συνιστάται:

• Όταν η ποσότητα σπέρματος είναι πολύ χαμηλή,
• Όταν τα σπερματοζωάρια έχουν χαμηλή κινιτικότητα ή παρουσιάζουν κάποια άλλη ανωμαλία,
• Όταν το σπέρμα έχει ληφθεί χειρουργικά είτε απευθείας από την επιδιδυμίδα είτε από τον ίδιο τον όρχι,
• Όταν υπάρχoυν υψηλά επίπεδα αντισωμάτων στο σπέρμα που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη γονιμοποίηση
• Όταν έχει προηγηθεί κύκλος εξωσωματικής γονιμοποίησης με χαμηλό ποσοστό γονιμοποίησης ή αποτυχημένη γονιμοποίηση
• Όταν υπάρχει υψηλό επίπεδο κατακερματισμού του DNA του σπέρματος

Καθώς με την ενδοκυτταρική σπερματέγχυση παρακάμπτεται το πιθανό όφελος της φυσικής επιλογής που προσφέρει η κλασική γονιμοποίηση, όπου χιλιάδες σπερματοζωάρια αφήνονται να γονιμοποιήσουν ένα ωάριο στις κατάλληλες συνθήκες, θεωρούμε ότι η ενδοκυτταρική σπερματέγχυση δεν είναι η ενδεδειγμένη θεραπεία εφόσον δεν πληρούνται τα προαναφερθέντα κριτήρια.

Σε σπάνιες περιπτώσεις μετά τη ωοληψία μπορεί να μην υπάρχουν ωάρια διαθέσιμα για μικρογονιμοποίηση ή μπορεί επέλθει βλάβη σε ένα μικρό ποσοστό ωαρίων ( <10%) κατά τη διαδικασία της μικρογονιμοποίησης με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον βιώσιμα. Εν τούτοις, και στα δυο αυτά σενάρια η εγγενής ποιότητα των ωαρίων είναι μάλλον το βασικό πρόβλημα και όχι η ίδια η διαδικασία. Παρόλο που η μικρογονιμοποίηση μεγιστοποίησε τις πιθανότητες επιτυχούς γονιμοποίησης σε βαριές περιπτώσεις υπογονιμότητας λόγω ανδρικού παράγοντα, υπάρχει ακόμη ένας κίνδυνος της τάξης 1-3% να μην καταφέρει το ζευγάρι να παράγει γονιμοποιημένα ωάρια.