1 στις 10 περιπτώσεις καρκίνου παρατηρούνται σε ενήλικες σε ηλικία αναπαραγωγής. Με τις ραγδαίες προόδους στις μεθόδους  θεραπείας για νεαρούς ενήλικες και γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία που πάσχουν από καρκίνο, οι πιθανότητες μακροπρόθεσμης επιβίωσης για πολλές ασθένειες με κακή πρόγνωση έχουν βελτιωθεί κατά πολύ.

Εν τούτοις, κάποια χειρουργεία και πολλές πολλές μορφές χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας, που έχουν αποδειχτεί τόσο αποτελεσματικές για τα ποσοστά επιβίωσης, μπορεί να επιδράσουν αρνητικά στη λειτουργία των ωοθηκών, των όρχεων ή της μήτρας. Η ζημιογόνα επίδρασή τους στα ωάρια που αναπτύσσονται στην ωοθήκη μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια σημαντικού μέρους της ωοθηκικής λειτουργίας, σε αμηνόρροια (απώλεια του κυκλικού μοτίβου)  μη αναστρέψιμη και πιθανόν σε πρόωρη εμμηνόπαυση. Οι γυναίκες σε ηλικία αναπαραγωγής μπορεί επομένως να έρθουν αντιμέτωπες με πιθανή απώλεια της μελλοντικής τους γονιμότητας ή μείωση των πιθανοτήτων για μελλοντική απόκτηση παιδιών.

Οι θεραπείες αυτές δεν είναι απαραίτητο να δώσουν τέλος στις ελπίδες της απόκτησης μιας οικογένειας. Στις μέρες μας, σε κάποιες αν και όχι όλες τις περιπτώσεις, οι γυναίκες με καρκίνο μπορεί να έχουν τη δυνατότητα να διατηρήσουν τη γονιμότητά τους καταψύχοντας τα ωάριά τους ή τα έμβρυά τους προτού να υποβληθούν σε θεραπεία κατά του καρκίνου και οι άντρες θα μπορούν να καταψύξουν το σπέρμα τους.

Η βασική μας μέριμνα να είναι η χαρτογράφηση της πιο επιτυχημένης στρατηγικής θεραπείας από κοινού με τον ογκολόγο σας. Παράλληλα και σε συνεργασία με τον ογκολόγο σας, θα μπορέσουμε να συζητήσουμε τις επιλογές της διατήρησης γονιμότητας πιο διεξοδικά και ίσως να προγραμματίσουμε μια θεραπεία εντός 48 ωρών αν χρειαστεί. Εφόσον κατόπιν συζήτησης αποφασίσετε να προχωρήσετε σε μια διαδικασία διατήρησης γονιμότητας, η θεραπεία μπορεί να αρχίσει αμέσως, ώστε να μην καθυστερήσει η προγραμματισμένη ογκολογική θεραπεία.

Εφόσον χρειαστεί (σε περιπτώσεις κακοηθειών λόγω αυξημένης παραγωγής οιστρογόνων) χρησιμοποιούμε ειδικά πρωτόκολλα περιορισμού των οιστρογόνων που στοχεύουν στη μεγιστοποίηση της ανταπόκρισης του ασθενούς , αλλά ελαχιστοποιούν την έκθεση σε οιστρογόνα.